Ο κήπος

Δουλεύω επάνω στο οικιστικό πρόβλημα της Ρώμης εδώ και πέντε χρόνια. Αυτό με οδήγησε στη σχολαστική εξερεύνηση των περιφερειακών και κρυμμένων χώρων που βρίσκονται μέσα στον αστικό ιστό της πόλης. Εξαιτίας της περιθωριακής τους φύσης αυτοί οι χώροι αναπτύχθηκαν δίπλα σε περιοχές τεράστιας αστικής κερδοσκοπίας, σχεδόν σαν αυταρχικά φρούρια επιβίωσης. «Ο κήπος της Άντζελας» είναι ένα από αυτά τα μέρη. Είναι ένας μικρός βάλτος δίπλα στον ποταμό Aniene, κάτω από τον υπερυψωμένο δακτύλιο του δρόμου στα ανατολικά προάστια της Ρώμης. Ο βάλτος θεωρούνταν προστατευόμενη ζώνη λόγω της εξαιρετικής πανίδας του (πουλιά και αλεπούδες), αλλά κάθε προσπάθεια να μετατραπεί σε καταφύγιο άγριων ζώων απέτυχε λόγω της εγκατάλειψης και της απουσίας περιβαλλοντικής προστασίας. Αυτή όμως η περιοχή κατέληξε να προστατεύει άλλα πλάσματα: η Άντζελα, ένα εξάχρονο παιδί, γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ με τους γονείς της, τον Πιέρο από τη Σικελία και την Λούμπα από τη Ρωσία σε μια καλύβα κάτω από τη γέφυρα. Επιχείρησα να καταγράψω τα μέρη και την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία έζησε η Άντζελα και τη νέα λειτουργία αυτού του αποτυχημένου πειράματος του καταφυγίου άγριας ζωής, που δεν προστατεύει μόνο πουλιά και αλεπούδες αλλά και τους ανθρώπους που ζουν εδώ και που βρήκαν στο βάλτο ένα ασφαλές καταφύγιο, κρυμμένο από την υπόλοιπη πόλη – ένα διαφορετικό είδος ύπαρξης, αδιανόητο για όσους οδηγούν κάθε μέρα πάνω από τη γέφυρα που διαχωρίζει αυτόν τον αόρατο κόσμο από την υπόλοιπη πόλη.