Το 2010 καθώς πολιτικοί και αξιωματούχοι της ΕΕ συζητούσαν μέτρα λιτότητας, στην τηλεόραση προβάλλονταν σκηνές σύγκρουσης και αναταραχής από τους δρόμους της Αθήνας. Αντιδρώντας σε αυτές τις εικόνες και παίζοντας το παιχνίδι της κατάχρησης της παραπληροφόρησης, ο Πέτρος Ευσταθιάδης δημιουργεί ένα παράλληλο και ειρωνικό σύμπαν δημιουργημένο από αυτόν τον ξαφνικό «φόβο για τους Έλληνες». Δημιουργεί μια «πανοπλία» συμβολικών αντικειμένων και «φτιαχτών» ηρώων. Οι κάτοικοι του μικρού χωριού του «ντύνονται» από τον ίδιο, αναπαριστώντας επαναστάτες. Ποζάρουν σαν ανώνυμοι επαναστάτες, παρτιζάνοι ή φυλακισμένοι, σε γκαράζ, αποθήκες ή και σαλόνια. Ρούχα εργατών, αγροτών, νοσοκόμων, μπαλαρίνων, ρούχα παλιά και βρώμικα, μαντήλια και κοσμήματα από οικογενειακά αναμνηστικά κουτιά, λασπωμένα παπούτσια, οτιδήποτε μπορεί να φέρει στο μυαλό μια καθημερινή δραστηριότητα και μια ξεχωριστή ιστορία. Είναι εικόνες ανώνυμων ανθρώπων χαμένων στη μάχη, επαναστατών χωρίς όνομα ή πρόσωπο, που αναπαριστούν εν δυνάμει ήρωες ή άγνωστους στρατιώτες που δεν επέλεξαν πλευρά, σαν ένα μικρό στράτευμα στη μέση ενός πεδίου μάχης που απλώς μάχεται για να αντισταθεί.