Προσφυγικό Ονειρόδασος…

Γύρω στο 2009 παρατήρησα στις εικόνες μου την επαναλαμβανόμενη παρουσία ανθρώπων που κοιμούνταν σε δημόσιους χώρους, στον υπόγειο, σε τραίνα, σε καράβια… Αυτό με έκανε να σκεφτώ μια φράση από την παιδική μου ηλικία: «Το σπίτι σου θα είναι εκεί που ακουμπάς το κεφάλι σου για να κοιμηθείς, για μαξιλάρι θα έχεις ένα ονειρόδασος»
Αυτές οι λέξεις ειπώθηκαν από μια πόρνη, που έδωσε στέγη σε ένα δωδεκάχρονο παιδί. Αυτός ήταν ένας από τους χιλιάδες Έλληνες επιζώντες αυτού που ονομάστηκε «Μικρασιατική Καταστροφή». Για να φτάσει στον Λιβανο, περπάτησε για μέρες ξυπόλητος από την Σμύρνη της Τουρκίας. Έχασε την υπόλοιπη οικογένειά του στο δρόμο, και αναζήτησε και βρήκε καταφύγιο για τέσσερις νύχτες σε έναν οίκο ανοχής στην περιοχή του λιμανιού της Βηρυττού. Για την υπόλοιπη ζωή του, αυτή η φράση και αυτή η πόλη ήταν το λιμάνι του. Αν και ποτέ δεν τον γνώρισα προσωπικά, αυτό το παιδί ήταν ο παπούς μου.
Δόμισα αυτές τις φωτογραφίες, γύρω από ταξίδια μέσα σε πόλεις και κυρίως σε χώρες που συνορεύουν με τη Μεσόγειο -εν μέρει εμπνεόμενος από την μετανάστευση και την προσφυγιά του παπού μου. Ταξίδια που, για πολλούς λόγους – συμπεριλαμβανομένης της απόδρασης από τον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου-  αποτελούν μεγάλο μέρος της ζωής μου. Πάντα ταξιδεύω για να γνωρίσω ανθρώπους, ποτέ για να επισκεφθώ ένα μέρος.
Άνθρωποι κοιμισμένοι σε δημόσιους χώρους, εσωτερικοί χώροι στους οποίους με καλοδέχτηκαν, και εικόνες από το παράθυρο, το μπαλκόνι ή την ταράτσα αυτού που με καλοδέχθηκε είναι τα τρία στοιχεία της δουλειάς.  Η αντιπαράθεση αυτών των τριών στοιχείων, δημιουργεί το ταξίδι. Οι εικόνες φανερώνουν μια βαριά κούραση που έρχεται με την περιπλάνηση αλλά και ένα όνειρο. Ενώ είναι έξω, στον ανοιχτό δημόσιο χώρο, καθένας από τους περιπλανομένους είναι κλεισμένος σε έναν πολύ προσωπικό και σιωπηλό κόσμο, σε ένα είδος σύδενδρου. Καθώς αναζητούν καταφύγιο, ψάχνουν ασφάλεια, ξαπλώνουν και ξεκουράζονται, οι άλλοι τους προσπερνούν και τους αγνοούν. Και μετά συνεχίζουν, ξανά και ξανά, σε μια αέναη μετανάστευση ή σε μια οδύσσεια προς κάτι που θα μπορέσουν να ονομάσουν σπίτι…